جنگل‌های شمال

مقالاتی درباره جنگل‌های هیرکانی (خزری) در شمال ایران

 
پارک جنگلی سی‌سنگان
ساعت ۱۱:٥۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۳۱ شهریور ۱۳٩٠  

 

پارک جنگلی سی‌سنگان نوشهر در سال ۱۳۴4 به همت مرحوم مهندس حسین سعیدی آشتیانی طراحی و ایجاد شد. این پارک علاوه بر جاذبه‌های گردشگری، مکانی برای محافظت از درخت با ارزش و بومی شمشاد است.این پارک که در ۲۷ کیلومتری جادهٔ نوشهر به نور قرار دارد، از شمال به دریای کاسپین (خزر)، از جنوب به رشته کوه البرز، از غرب به روستای تُوسکاتُک و از شرق به روستای صلاح‌الدین کَلا محدود می‌شود. مساحت این پارک در حدود ۶۰۲ هکتار و زیستگاه انواع گونه‌های درختی، درختچه‌ای و بوته‌ای و علفی و جانوری است.

 به طور کلی محوطهٔ پارک از نظر توزیع گیاهی به سه بخش ساحلی و جنوبی و غربی تقسیم می‌شود. بخش ساحلی به مساحت ۳۰ هکتار در حاشیه جاده قرار دارد و درختان و درختچه‌هایی همچون تُوسکا، لَرْگ، بلوط، آزاد، لیلَکی [Lilaki]، انجیر، داغْداغان، انار، ازگیل، سرخْ وَلیک، گوجهٔ جنگلی، توت، سیاه‌ْ تَلُو، سیاهْ ‌اَل و سیاه ‌اَرْبه در این قسمت قرار دارند.

 در بخش جنوبی، مُونهٔ (تیپ) انبوه شمشاد وجود دارد. در بخش غربی، جامعهٔ گیاهی بلوط ـ مَمْرَزِستان و در حد انتهای غربی و قسمتی از جنوب پارک، جامعهٔ اَنجیلی ـ مَمْرَزِستان و جامعهٔ بلوط ـ مَمرَزِستان در مرز مُونه‌ها (تیپ‌ها) با شمشاد آمیخته است.در این پارک پستاندارانی هچون شُوکا، مَرال، خرس قهوه‌ای، پلنگ، روباه، گربهٔ‌ جنگلی، خوک وحشی و شغال زیست می‌کند.

 بیشتر جلگه‌های ساحلی دریای خزر که خاک‌های غیر ماندابی و زهکش شده دارند، تا چند دهه قبل زیر پوشش جوامع جنگلی گوناگون، از جمله شمشاد بود که هم اکنون از بین رفته است زیرا اهالی جنگل‌نشین که در گذشته به علت ناامنی و شیوع بیماری مالاریا در نواحی جلگه‌ای، ناگزیر در ارتفاعات بالای جنگل و مرتع می‌زیستند، به این جنگل‌ها کمتر دسترسی داشتند. ولی در چند دهه اخیر به دلیل رفع موانع و خشک شدن مانداب‌ها و تالاب‌های کوچک و در نتیجه مهار مالاریا، به نواحی ساحلی رو آوردند و در کنار دریا ساکن شدند و با تخریب جنگل‌های جلگه‌ای، زمین‌های کشاورزی و مراتع و باغ‌های مرکبات و چای ایجاد کردند.

 به نوشته تاریخ بیهقی، نزدیک به هزار سال قبل و در هنگام لشکرکشی سلطان مسعود غزنوی به طبرستان، در جلگهٔ بین ساری و آمل، جنگلی انبوه و هموار که تا کوه امتداد داشت دیده می‌شد و راه‌های آن به قدری باریک بود که فقط دو سه سوار می‌توانستند از کنار هم عبور کنند. همچنین راه بین آمل و ناتِل (نزدیک نور فعلی) پوشیده از جنگل و جوی و برکه بود. در گذشته در برکه‌ها و مانداب‌های جلگه‌های شمال کشور، گیاهان آب‌زی مانند نیلوفر آبی و عدسک آبی و گاهی زنبق زرد می‌رویید که به دلیل خشکاندن برکه‌ها، این گیاهان نیز از بین رفتند و اکنون به‌ندرت در شمال کشور برکه‌های گیاه‌دار دیده می‌شود.

 هم اکنون دو ورودی با پنج نگهبانی، یک اتاق اطلاعات، دو دستگاه واحد مسکونی، فروشگاه، پناهگاه بزرگ، محوطه خورگشت (پیک‌نیک)، محوطه اردو (کمپینگ)، پارک کودک، پارک بادی، میدان اسب‌سواری، منطقهٔ شنا، جت اسکی، قایق‌سواری، زمینِ‌ ورزش‌های ساحلی (فوتبال، والیبال)، کافی شاپ، رستوران، سفره‌خانه، فروشگاه بازی‌های رایانه‌ای، ۱۳ دستگاه سرویس بهداشتی، سکوی آبخوری، ساختمان نمایشگاه، فروشگاه در این پارک وجود دارد.

 

 برگرفته و تکمیل شده از: http://jangalhayeshomal.persianblog.ir/post/37 



 
 
 
< head > < / head > < head > < / head >